Nadat ik me met veel moeite door The Handmaid's Tale (Margaret Atwood, 1998) had geworsteld, werd mij door een bevriende leesfanaat aangeraden om ook het vervolg, The Testaments te lezen. Niet geheel overtuigd, mede door de moeizame ervaring met het eerste boek, heb ik The Testaments toch maar op mijn TBR-lijst gezet. Ik ben tot ongeveer een kwart van het boek gekomen, voordat ik besloot om het, in ieder geval voorlopig, terzijde te leggen.
Warning
Dit blogje bevat (een paar kleine) spoilers. Ben je van plan dit boek te gaan lezen, dan moet je dit blogje wellicht overslaan totdat je het boek uit hebt.
Korte samenvatting
The Testaments is het vervolg op The Handmaid's Tale en is eigenlijk een verzameling getuigenissen ('testaments') die beschrijven hoe de levens van drie vrouwen steeds steeds dichter naar elkaar toe kruipen. Aan de ene kant is er Tante Lydia, die vanuit de top van het systeem haar eigen notities bijhoudt. Dan is er Agnes, een meisje dat opgroeit binnen Gileads regels, opgevoed tot voorbeeldige vrouw, maar ondertussen vragen begint te stellen over haar afkomst. En ver weg, in Canada, leeft Daisy, opgevoed in vrijheid maar met een verleden dat haar alsnog in Gileads richting duwt.
Redenen voor #DNF
Taalgebruik
Het beschrijvende taalgebruik was al een irritatiefactor in The Handmaid's Tale, maar in The Testaments wordt het alleen maar erger. Hele pagina's worden gebruikt om, in mijn optiek, onbelangrijke details te beschrijven. Dit maakt het lezen vermoeiend. Daarnaast haalt het taalgebruik het tempo enorm uit het verhaal.
Schrijfstijl
De schrijfstijl (in de vorm van getuigenissen) leest heel vermoeiend en maakt dat het lijkt als of je een verslag van een rechtszaak zit te lezen. Ik kan er alleen maar vanuit gaan dat de schrijfster dit als zodanig heeft bedoeld (ook gezien de titel), maar als lezer vind ik het heel erg lastig. Het tempo lag al laag door het taalgebruik (zie hierboven), maar de schrijfstijl haalt het tempo nog verder naar beneden.
Conclusie
Het taalgebruik en de schijfstijl, in combinatie met het dystopische verhaal, maken dat dit boek de energie uit je slurpt en je leeg achterlaat. Wellicht dat dit stiekem de bedoeling is, maar bij mij heeft het er enkel voor gezorgd dat ik het boek naast me neer heb gelegd ten faveure van andere boeken. Lezen is voor mij een ontspanning en hoe vaak ik het ook probeer, The Testaments laat mij niet ontspannen. Eerder het tegenovergestelde. Dus, voor nu: #DNF